Adana’yı işgal etmiş olan Fransızlar ile Ermeni çeteleri, 10 Temmuz 1920 günü kentte terör estirerek onbinlerce Adanalı’yı KAÇ KAÇ’a zorladılar. Amaçları; büyük bir katliamı gerçekleştirmek, ardından da Müslüman halkın ev ve işyerlerine el koymaktı.[1]

· İşgalcilerin bu amacı geri tepti. Güney’e göç eden onbinlerce Adanalı’ya Akkapı bölgesini emrindeki milli çeteleri ile kontrol eden Şeyh Cemil (Nardalı) sahip çıktı. İşgalcilerin zulmünden kaçan Adanalıları konağında ağırlayarak güvenli bölgelere gönderdi.

· Atatürk’ün direktifiyle, Çukurova Bölgesinin kurtarılması için oluşturulan “Batı Kilikya Milli Kuvvetleri” Komutanı Sinan Paşa (TEKELİOĞLU)’dan silah ve cephane yardımı alan Cemil Nardalı, emrindeki çetelerle, savunduğu Güney Adana’ya işgalcileri sokmadı.

· Şeyh Cemil (Nardalı) ve emrindeki milli kuvvetlerin karargah ve barınak olarak kullandıkları tarihi konak günümüzde bakımsızlıktan yıkılmak üzere. Nardalı ailesi, tarihi konağın “Kurtuluş Müzesi” olmasını istiyor ve bunun için ilgililerden yardım bekliyor.

Günlerden 10 Temmuz 1920 Adana, Adana olalı böylesine kâbus dolu bir gün yaşamadı. Sabahın ilk ışıkları kentin üzerine çökmüş o uğursuz karanlığı yırtmaya uğraşırken başlamıştı ölüm-kalım kargaşası. Yediden yetmişe, herkes ayaktaydı.Sabahın karanlığında başlayan, ortalığı inleten top ve mitralyöz sesleri, evlerinden dışarıya fırlayan bebelerin ağlamalarına, kızların, kadınların çığlıklarına karışıyordu.

Her sokakta, her evde büyük bir telaş vardı. Bebelerini kucaklayıp evlerinden sokaklara fırlayan analar, kendilerinden küçük kardeşlerini sırtlayan ablalar, ağabeyler, eşlerini, çocuklarını katliamdan kurtarma çabasındaki babalar, dedeler bir an önce gelecek beladan uzaklaşmanın telaşındaydılar.